Nasz mózg to niezły sabotażysta. Bardzo lubi wracać do tego, co znane, bezpieczne, sprawdzone. Kiedy pojawia się okazja, by zrobić coś inaczej, możemy czuć opór.
Kiedy się przeprowadziliśmy do innego miasta przez kilka miesięcy musieliśmy jeszcze dowozić córkę do żłobka 30 km autostradą. I choć, prowadzę samochód od lat, była to dla mnie ogromna zmiana – nowa rzeczywistość, 1h za kierownicą z małym człowiekiem z tyłu, na drodze szybkiego ruchu, codziennie. Miałam w sobie ogromną niezgodę na ten nowy stan: “Nie dam rady”, “Nie chcę tego robić”, “To kosztuje mnie zbyt wiele”.
Wtedy zaczęłam swój wewnętrzny dialog: ok, Aga, co się dzieje?
I zobaczyłam:
- Ok, uczę się, mam prawo się bać, to nowe. Widzę to, czuję, akceptuję, puszczam. Jestem dla siebie wyrozumiała.
- Ok, nie zgadzam się na taki tryb życia, ale to jest tylko przejściowa sytuacja. Zaplanowałam palcówkę w nowym miejscu i czeka tam na nas miejsce. Dojazdy są na chwilę, dam radę.
- Ok, każdy kolejny przejazd to zwiększenie komfortu, pewności siebie, nowych umiejętności, nabywanie doświadczenia jako kierowca.
I wiecie co, zaczynam to lubić 🤪
Przestałam walczyć z moim mózgiem. Słucham tych myśli i dziękuję, że są. Boisz się, tak? Rozumiem, że chcesz mnie chronić. Będę o tym pamiętać. Ja się czuję pewnie za kierownicą, dam radę. Ufam sobie. Dziękuję.
A jak u Was? Powiększacie swoje strefy komfortu?
